در این دنیای غم و رنج و امید و ناامیدی به دوردست می نگرم ....

می بینم ... حس می کنم ... در آن دور دست جاده ای مرا به خود مشغول کرده ....

نزدیک است ... اما به گمانم دور ...  می پرورانمش ... با آن زندگی می کنم ... اما ...

اما آیا براستی آن عشقراه .... بیقرارگاهم ... خواهد شد ... دیوانه وار منتظرم ...

هر جا میروم ... نگاه می کنم ... حس می کنم ... باور می کنم دیگر آن احساس پاک نیلوفرانه ...

آن شمیم عشق جاودانه ... آن عطر زیبای شاعرانه ... جای خود را به سیرت زشت جاهلانه ...

هوس های فجیح ظالمانه .... بوی تند کافور زمانه .... داده . چشم به راه خاکی ... هنوز هم امیدی در ناامدیست ...

لعنتی بسه دیگه همش به خودتو ریختت فکر میکنی ...

گمشو برو ی سر به قبرستون بزن ...

جات آخرش اونجاست ...

آره ...

بدبخت ... آدم ضعیف گمشو ...

گمشو و به طرف خودت برو ... ی دف هوس نکنی طرف خدا و رضاش بریا ...

ضعیف فلکزده برو طرفه عشقی که عشقه ... دیوونه میشی ...

نه دیوونه ای که فکرشو کنی ... دیوونه ای که فکرشو نمی کنی ... آره

عشق را تعریف کنید :

عشق یعنی کسی را یافتن ...

عشق یعنی به او علاقه مند شدن ...

... یعنی او را دوست داشتن ...

شب و روز به یاد او بودن ...

زندگی را ادامه دادن ...

یکنواخت دیدن ...

یکنواخت شنیدن ...

یکنواخت عمل کردن ...

... زندگی می گذرد ...

با او ادامه راه دادن ...

مردن ...

راه ...

چه راهی است این راه ... چه راهی است